Stedelijk Museum presenteert Stedelijk in de stad

Blikopener Anouk naar een studiemiddag in Antwerpen: jongeren en musea?!

"Prima", zei mijn mentor toen ik vroeg of ik vrij mocht van school voor een dagje Antwerpen met de Blikopeners. Een studiedag over musea en jongeren zou het worden. Heel leerzaam, veel leerzamer dan een dag school waarschijnlijk. Ik moest dan ook al om half zeven opstaan want om kwart voor acht zouden we de trein naar Antwerpen pakken. Met vier Blikopeners, twee stagiaires en twee begeleidsters zaten we nog halfslapend in de trein richting België. Anna de stagiaire sliep na een klein kwartiertje weer als een roos en Bilal was verdiept in zijn boek over vrijmetselaars. "Heel interessant" volgens hem en "Nee, het was niet voor school".

Er is niets zo fijn als s' ochtends in de trein zitten, nog wat muziek luisteren, beetje naar buiten kijken, heerlijk.

De studiedag zou plaats vinden in het fotomuseum van Antwerpen. In een grote zaal mochten we plaatsnemen, op de achterste rij, want ze hadden niet op zoveel Blikopeners gerekend. Het begon met een "korte" inleiding van een uur. Isabel Loweyk vertelde over Amusée Vous, een soortgelijk project als Blikopeners in België. Jongeren adviseren het museum en organiseren evenementen. Deze jongeren waren wat ouder dan onze Blikopeners viel me op. In de anderhalf uur pauze daarna konden we ons heerlijk vol eten met knapperige witte broodjes waar erg smakelijk beleg op zat, zoals bijvoorbeeld aubergine, rookvlees, gedroogde tomaatjes en artisjok. 

In het volgende uur moesten er wel vier mensen aan het woord komen wat als gevolg had dat de sprekers enorm gestrest waren. Een man die over de publiekswerking en media in musea vertelde had zoveel te zeggen dat hij op gegeven moment bij elke zin zei: "Maar daar kan ik nu helaas niet op in gaan" en uiteindelijk maakte hij de zinnen die hij zei ook niet meer af. Erg jammer vond ik dat, want volgens mij had die man echt veel te vertellen.

Na deze vier korte presentaties zou er een discussie plaatsvinden. Helaas was er maar één microfoon en belemmerde het constante doorgeven de spontaniteit van het gesprek.

Het volgende onderdeel was Raw Canvas. Het jongerenproject van de Tate in London. Twee meisjes met beiden kort haar, bril, vrolijke gekleurde kleding, allebei een beetje alternatief, betraden het podium. Typische arty-farty meisjes vond ik het. Enthousiast vertelden ze over het werk bij Tate. Heel leuk om ze te horen vertellen! Raw Canvas bestaat uit een stuk of zestig jongeren die af en toe opgeroepen worden om te werken. Je hebt dus niet één vaste groep zoals bij ons het geval is. De twee meisjes waren een jaar of twintig en waren allebei bezig met een kunststudie. Het waren natuurlijk maar twee van de zestig jongeren maar ik vond het toch opvallend hoeveel ze op elkaar leken. Bij het selecteren van de Blikopeners is er juist gekeken naar diversiteit. Het moest een groep zijn met jongeren van verschillende scholen, uit andere wijken van de stad en met verschillende  interesses. Het kan natuurlijk dat ze voor Raw Canvas juist jongeren hebben uitgekozen die al veel met kunst bezig zijn en ook een studie in die richting doen. Die keuze heeft zeker voordelen maar ik denk ook nadelen. Zo bereik je denk ik toch minder jongeren doordat je meer gericht bent op één specifieke groep.

Na de Raw Canvas presenteerden Marlous en Primo samen de Blikopeners. Ze waren natuurlijk geweldig. Een uurtje van tevoren hadden ze kort hun praatje voorbereid en het ging hartstikke soepel. Primo had ter gelegenheid een net colbertje aangetrokken en kwam erg overtuigend en volwassen over. De volgende keer willen we onszelf wel graag op een wat inter-actievere manier voorstellen, door bijvoorbeeld live een schilderij te presenteren zoals we ook bij het geven van rondleidingen doen.

Twintig presentaties met powerpoint slide show op een dag is namelijk heel vermoeiend. Vooral het laatste uurtje na het verhaaltje van de jongeren uit Berlijn was erg zwaar. We moesten nog een uurtje doorbijten, bij het thema de (on)zin van kortingen. Een laatste strafuurtje noemde de presentator het zelf ook en daarin had hij volkomen gelijk. Bij het woord economie vallen mijn oogleden al dicht, een echt C&M meisje ben ik daarin. Een uur lang zogenaamd geïnteresseerd luisteren naar gebabbel over geld is een heel grote aanspraak op mijn uithoudingsvermogen. Achter me was begeleidster Karien verder aan het lezen in haar boek.

Toen de presentatie afgelopen was waren we blijkbaar nog niet genoeg gestraft. Op het station aangekomen zien we dat de trein van zeven uur is "afgeschaft". "Wat dat wel niet mag betekenen" vragen we aan de informatiebalie "Na, dat lijkt me zeer duidelijk, er zal geen trein rijden" wordt ons in het zoetste Vlaams geantwoord. Na een grote portie Vlaamse frieten en nog een half uur vertraging verder kunnen we om half negen eindelijk terug richting Amsterdam. "Die Belgen toch" zeggen we nog hoofdschuddend. Helaas hebben de Belgen het echt niet goed met ons voor. Op de helft van de reis staan we twintig minuten stil omdat de trein met stenen bekogeld word, zoiets in elk geval... Eenmaal terug in Amsterdam moet ik concluderen dat ik ondanks alle tegenslagen toch echt heb genoten van dit dagje Antwerpen, en ik heb er ook zeker veel van geleerd. Al is het onder andere dat je voor een goede discussie meer dan één microfoon nodig hebt.

Lees verder over deze dag >>

Blog door Anouk, Blikopener.