Stedelijk Museum presenteert Stedelijk in de stad

Judith de Leeuw (afdeling Ontwerpen, Sandberg Instituut)
Wekelijkse column in Metro, Amsterdam editie

Terwijl het Stedelijk Museum wordt verbouwd, brengt Lea Zeeland iedere week een bezoek aan het depot om een topstuk uit de collectie te bekijken. Deze week:

Le cerf (Het hert), Ossip Zadkine, hout en bladgoud, 1923

Ik denk niet dat de kunstenaar naar een echt hert heeft gekeken voordat hij aan dit beeld begon. Ik denk dat zijn herinnering aan een hert de basis voor dit dier was. Hij staat erbij alsof hij er trots op is, het dier-dat-op-een-hert-lijkt. Dat hij trots is dat hij geen écht hert is, maar daar alleen aan doet denken. Trots dat hij een uniek dier is, in zijn soort. Dat past goed bij zijn status van icoon; als je van een icoon iets mag verwachten dan is het wel dat-ie uniek is, enig in z’n soort...

Ossip Zadkine, Le cerf (Het hert), 1923, hout, bladgoud en verf, 192 x 132 x 49
Stedelijk Museum Amsterdam, bruikleen Instituut Collectie Nederland (ICN), Rijswijk/Amsterdam

Maar toch heb ik het gevoel dat ik iets mis. Ik vind het niet kloppen dat hij hier in z’n eentje staat, dit dier-dat-op-een-hert-lijkt, hoe trots hij er ook bij kijkt. Ik mis de andere dieren uit het bos. Ik vind Le Cerf eruit zien alsof hij deel is van een serie. Alsof hij in 1923 nog werd vergezeld door een dier-dat-op-een-stinkdier-lijkt en dat hij die is kwijtgeraakt. Maar dat is niet waar. Tenminste, in het museum reppen ze met geen woord over ontbrekende vriendjes. Le Cerf is helemaal alleen, uniek in z’n soort, zoals het een waar icoon betaamt, eenzaam aan de top...

Deze column is onderdeel van Zichtbaar Afwezig, waarbij studenten van de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut reageren op topstukken uit de collectie moderne kunst en vormgeving van het Stedelijk Museum Amsterdam. Met dank aan: VSB-fonds, AFK, Zabawas.